بی نام

ای دسته گل محمدی ، عشق ! در شهر دلم خوش آمدی ، عشق ! گفتم که فرشته ی نجاتی خود را چه قشنگ جا زدی عشق ! دل را دگری به خون کشید و تو تیر خلاص را زدی عشق ! تکفیری اگر تو را ببیند گردن زندت که مرتدی عشق ! شاید تو ضرورت وجودی شاید که نه ، اصل بایدی عشق ! داروی تمام دردها نه خود زخم عمیق ممتدی عشق ! هر چند که خوبی ات زیاد است بسیار بدی ، بدی ، بدی عشق !